...ποτέ;

Πέτρινες μέρες φύτεψες σε πέτρινη μήτρα
και με γέννησες....
Θύτης μιας ζωής που ποτέ δεν θέλησες.
Τα χέρια σου ματωβαμμένα έχεις
μ’ αυτό της ψυχής μου το αίμα
απ’ την ώρα που τον ομφαλό μου έκοψαν.
Απ’ το υγρό σκοτάδι της μήτρας
σε μια υγρή σκοτεινή ζωή με έφερες.
Ποιο λουλούδι να ζήσει μπορεί
χωρίς το φιλί του αγέρα;
Κι αγέρας εσύ δεν ήσουν....
Ποιό χιόνι λιώνει
χωρίς του ήλιου το χάδι;
Κι ήλιος ποτέ δεν υπήρξες ...
Ποιό παιδί χωρίς το φιλί - βλέμμα
ανδρώνεται και θεριεύει;
Ποιό σπλάχνο απ’ τα σπλάχνα μας
χωρίς ευχή τραγουδιού
νανούρισμα αγκαλιάς
να χαμογελά θα μάθει;

Ήχος Πλάγιος. Μόνος...

Χαϊδεύει τη φλόγα των κεριών ο άνεμος, σα ψιθύρισμα στ’ αφτί.

Κι όπως λέει το λείπω, λέει το φεύγω, δίχως να νιώθει τη διαφορά.

Όπως ξεφυσά έτσι δίδει το φιλί της ζωής.
Μ’ άλλο να ξεφυσάς κι άλλο πνοή να δίδεις.

Ποτέ δεν το κατάλαβε.

Μια χάρη

Έχω κάτι δουλίτσες... Κρατάς για λίγο την καρδιά μου;

Ένα ελάχιστο, αδέξιο ΤΙΠΟΤΑ που πάντα θα χρωστώ...

Τρέχεις! Τρέχεις αδιάκοπα! Συνέχεια!... Κι όταν με δεις, τρέχεις ξανά να μ` αγκαλιάσεις.
Τυλίγεις τα χεράκια σου στη μέση μου, γέρνεις επάνω μου για δυο στιγμές το ιδρωμένο σου κεφάλι και το ίδιο γρήγορα μ` αφήνεις για να παίξεις.
Και μένει ο ιδρώτας σου στα ρούχα μου. Κι είναι πολύτιμος για μένα. Πολύτιμος σαν το νερό. Σαν τ` οξυγόνο. Κάθε μου δευτερόλεπτο μαζί σου, θησαυρός!
Δίνεις αξία στο χρόνο. Δίνεις αξία στα πράγματα. Στη δουλειά. Στην κούραση. Ακόμα και στη λύπη! Δίνεις αξία στη Ζωή!...Κι εγώ τόσο την είχα αμφισβητήσει…

Τα ωραιότερα μάτια του κόσμου!
Δεν έχω δει άλλο πλάσμα να μιλάει τόσο με τα μάτια.
Τα μάτια του τα ξαφνιασμένα, τα χαρούμενα, τα λυπημένα, τα περίεργα, τ` απορημένα…
Τα μάτια αυτά που σε κοιτούν ίσια στα μάτια.
Χωρίς συστολή, δίχως ενδοιασμό ή φόβο. Ψάχνουν ν` αναγνωρίσουν στα δικά σου επιβεβαίωση και επιβράβευση κι αποδοχή, απάντηση στις απορίες τους, συμπαράσταση κι Αγάπη…
Τα μάτια που όταν γυρίζουνε για να σε δουν πέφτει επάνω σου με ορμή η Αθωότητα κι η Αλήθεια. Που όταν δακρύζουν ανοίγει η αγκαλιά σου διάπλατα να τα στεγνώσει.
Σε κοιτάει και βλέπεις την ψυχή του. Σε κοιτάει κι αφήνει μπρος στα πόδια σου ολόγυμνο τον εαυτό του. Τον εκθέτει∙ έτσι απλά στον εμπιστεύεται, χωρίς καχυποψία καμιά. Μένει μπροστά σου ανυπεράσπιστο κι ευάλωτο σε κάθε συμπεριφορά σου.
Κι εσύ, πόση ευθύνη…Μα και πόση ευγνωμοσύνη…

Γι` αυτά τα μάτια, γι` αυτό το χαμόγελο, γι` αυτή την αγκαλιά…τα πάντα αξίζουν!
Σπάει η καρδιά μου!
Ποιον να παρακαλέσω να μην πάθεις τίποτα; Ποιος θα μου εγγυηθεί ότι δεν είσαι τόσο εύθραυστο όσο μοιάζεις;
Πιέζει ο χρόνος κι η ανάγκη να σου δώσω, επιτακτική!
Μα τι να σου χαρίσω, πες μου. Τι μπορώ;
Θέλω να σου χαρίσω το καλύτερό μου!
Μα, ξαφνικά, δεν βρίσκω τίποτα αρκετά καλό σ` εμένα.
Αφού, από τότε που σε γνώρισα, γνώρισα τον πιο πλούσιο άνθρωπο του κόσμου!
Κι από τότε, μόνο παίρνω από σένα. Μόνο μαθαίνω.
Πώς να τολμήσω να σε διδάξω, μάτια μου!
Τι μπορώ μέσα σου ν` αγγίξω χωρίς να σε χαλάσω;
Το υλικό που είσαι καμωμένο: Ευαισθησία και Μάτια!
…Και με τρομάζει!
Γέμισα φόβο, ψυχή μου! Φόβο που την αθωότητά σου αυτή και την Αλήθεια, ο κόσμος δεν θα τη δεχτεί. Ούτε και την ευαισθησία που ξεχειλίζεις.
Φοβάμαι! Τρέμω τη στιγμή που αυτά τα μάτια
–αυτά που τόσο εύκολα τώρα εμπιστεύεσαι σ` εμένα
κι αποκαλύπτεσαι μ` αυτά και μ` αφοπλίζεις-
θα τα σηκώσεις μες στον κόσμο.
Κι εκείνος θα θελήσει να στα σβήσει, αστέρι μου.
Κι εγώ είμ` ανίσχυρη…Ανίκανη να σε βοηθήσω!
Ούτε κι εγώ μπόρεσα ακόμη μέσα του να περπατώ.
Ξέρω, μικρό μου. Δεν μπορώ να εμποδίσω ούτε τη λύπη ούτε το δάκρυ να χτυπά την πόρτα σου μες στη ζωή. Μα θα ‘θελα να είμ` εκεί όταν συμβαίνει, να τα παλέψουμε μαζί.
Ούτε κι αυτό θα γίνει όμως, ξέρω.
Ούτε και κάποια συμβουλή είμαι άξια να σου δώσω.
Όμως, για ένα είμαι σίγουρη!
Ότι όταν τελικά, τα μάτια αυτά θα τα σηκώσεις μες στον κόσμο, αυτός θα φοβηθεί!
Κι είναι σημαντικό να το θυμάσαι αυτό!
Γιατί η αγριότητα που ίσως αντικρίσεις, θα είναι των δειλών ο πανικός.
Αυτοί φοβούνται πιο πολύ και τερατοποιούνται.
Μα εσύ μην γίνεις σαν κι αυτούς! Ούτε να σκύψεις, όμως!
Μείνε σ` αυτό που είσαι σταθερός
κι όρμα σ` ό,τι αγαπάς, όπως και τώρα!...

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (3)

"Πολλα μπορει να συγχωρεσει μια γυναικα, οχι ομως το να την αναγκασεις να κοιταξει χαμηλα. Για να αγαπησει μια γυναικα εναν αντρα, πρεπει πρωτα να τον βαλει σ' ενα θρονο και να τον προσκυνησει, γιατι ετσι οριζει η φυση της, γιατι ετσι αισθανεται γυναικα. Αυτος ομως ο θρονος θα πρεπει να του αξιζει.Ο αντρας πρεπει να ειναι αρχοντας, για να υποταξει μια γυναικα. Και οποιος γκρεμιζεται απο το θρονο του, και μαλιστα χωρις αιτια, δεν ειναι αρχοντας. Τα ματια μιας γυναικας εχουν αναγκη να τον βλεπουνα ψηλα, η ψυχη της να τον θαυμαζει, το κορμι της να υποτασσεται. Κι οποιος δεν την προκαλει αυτα τα συναισθηματα δε θα κερδισει ποτε την αγαπη της... Στα ματια τησ δικης σου γυναικας εισαι αρχοντας.Μην της δειξεις ποτε οτι εχεις πεσει απο το θρονο σου. Δε θα σ' το συγχωρεσει, οχι γιατι πηγες με αλλη, οσο γιατι την αναγκασες να κοιταξει χαμηλα... Καταλαβαινεις πως το θετω..."

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (2)

"...ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΟΥΝΕ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ ΓΟΝΕΙΣ ΘΑ ΤΑ ΕΔΙΝΑ ΕΓΩ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ. ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΩ ΑΥΤΟ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΩ ΣΚΛΗΡΑ. ΗΜΟΥΝ ΜΟΛΙΣ ΕΙΚΟΣΙ ΕΞΙ ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΕΙΧΑ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ. ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΕΙΧΑ ΣΤΟΧΟΥΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΝΕΙΡΑ. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ, ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΟΝΕΙΡΑ ΠΕΤΑΕΙ ΠΑΝΤΑ ΛΙΓΟ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ, ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΤΟΧΟΥΣ ΠΑΤΑΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΑΘΕΡΑ ΣΤΗ ΓΗ. ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΤΥΧΟΥΝ, ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΟΙ ΠΑΝΤΑ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ..."

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (1)

..."Αν την παρομοιαζα με γυναικα, θα ηταν καπως ετσι: λαμπερη και συναμα θεοσκοτεινη, ερωτιαρα και υπολογιστρια, διασκεδαστικη και καβγατζου, τρυφερη και σκληρη, πλανευτρα και ανελεητη, τιμια και ρουφιανα, ντομπρα και υπουλη, γοητευτικη και αηδιαστικη, αισθησιακη και απομακρη, μα πανω απ' ολα μια θεανοιχτη αγκαλια, ενα κορμι με ανοιχτα ποδια ετοιμα να σε κλεισουν μεσα τους, να σε αποχαυνωσουν, να σε στειλουν στον παραδεισο...η στην κολαση, αρκει να ησουν διατεθειμενος να πληρωσεις."

Όταν έρχονται οι φίλοι μου

Το φεγγάρι που γεμίζει κάθε τόσο κυβερνώντας αχόρταγα τον ουρανό. Μια γλάστρα με ανθισμένα λουλούδια στον καύσωνα. Η μυρωδιά του πολύχρονου έλατου το μεσημέρι. Δύο σκόρπια ούζα παρέα με φτωχό ελληνικό μεζέ. Το άπλυτο φανελάκι σου στο πλάι μιας καρέκλας. Ένα γέρικο κορίτσι σε άγνωστη επαρχία, που ξέχασε να ονειρευτεί. Ένα τραγούδι που προσπάθησα να πιάσω καλύτερα στο ραδιόφωνο. Και στράβωσα άτσαλα την κεραία του. Ένας μεθυσμένος χορός σε ανεμοδαρμένη σκεπή. Ένα θολό αλκοόλ σε τυχαίο γυάλινο ποτήρι. Ένα μακρινό φως μέσα στην απέραντη βουνίσια ερημιά. Ένα νεαρό αγόρι, που χαραμίζει τον πρωινό του ιδρώτα, δουλεύοντας για λάθος σκοπό. Μια νυχτερίδα που περιμένει να σκουρύνουνε τα σύννεφα, κρυμμένη κάτω από άβολα παλιά κεραμίδια. Ένα θηλυκό σκυλί χωρίς όνομα, με υγρό πλάγιο βλέμμα, που εκλιπαρεί τη μνήμη. Μια φευγαλέα τύψη που φανερώθηκε στο αλλόκοσμο φως των αστεριών.

.

Μια άξαφνη σκέψη που ξεγέλασε μια πίκρα…

Δεν μπορώ ή δεν θέλω ;

Αρκετές φορές στην ζωή μας έχουμε πει "δεν μπορώ" όμως είναι αυτό που πραγματικά συμβαίνει ή μήπως απλά δεν θέλουμε να προσπαθήσουμε;

Δεν μπορώ να ζωγραφίσω έλεγα ... δεν καταφέρνω να κάνω μία ίσια γραμμή φώναζα, όμως δεν δοκίμασα ποτέ να κάνω ένα σκίτσο, μα όταν το προσπάθησα τα κατάφερα και ακόμα περισσότερο το έκανα καλύτερο κάθε φορά που ξαναπροσπαθούσα!

Πολλές φορές αυτά για τα οποία είπαμε δεν μπορώ, απαιτούν θυσίες κόπο και χρόνο που δεν διαθέτουμε για να τα πετύχουμε.
Όταν όμως διαθέσουμε τον απαραίτητο χρόνο και προσπαθήσουμε μπορούμε να πετύχουμε αυτό για το οποίο είπαμε δεν μπορώ.

Όνειρα μένουν για μια ζωή απραγματοποίητες επιθυμίες, πρότυπα που θέτουμε στην ζωή μας τα βλέπουμε μόνο από απόσταση γιατί ενώ ξέρουμε την προσπάθεια που χρειάζεται για να τους μοιάσουμε δεν την κάναμε ποτέ.

Το πιο σημαντικό όμως είναι να προσπαθήσουμε για τον εαυτό μας και για να κανέναν άλλο. Έτσι μόνο θα αισθανθούμε πιο ολοκληρωμένοι σαν άνθρωποι και δεν θα μετανιώνουμε για πράγματα που δεν κάναμε στα χρόνια που πέρασαν.

Μπορούμε να καταφέρουμε όλα αυτά τα οποία δεν μπορούσαμε ή απλά δεν θέλαμε να προσπαθήσουμε να τα πραγματοποιήσουμε.

Γιατί να ψάχνω άδικα?

Μόνος οδηγάω μόνος
ατέλειωτος ο δρόμος
ατέλειωτες στροφές.
Σκόνη μια χώρα μες τη σκόνη
μα πάντα με πληγώνει
κι αρχίζω ανασκαφές.
Είδα την άγνωστη πατρίδα
χαμένη Ατλαντίδα
στις χωματερές.
Τώρα περιμένει τώρα
με τα κρυφά της δώρα
τους εθελοντές.

Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι....

Φώτα της πόλης μας τα φώτα
σαν τα βαρελότα
που ρίχναμε μικροί.
Φιλίες οι παιδικές φιλίες
χαμένες παραλίες
χαμένη διαδρομή.
Στάση κορίτσια που 'χω χάσει
πληγές που 'χω ξεχάσει
ανοίγουνε ξανά.
Βράδια τα εφηβικά μας βράδια
τα πιο πικρά μας χάδια
πατρίδα μας γλυκιά.

Μην ψάχνεις πια αλλού
αφού το ξέρεις ήδη
μην ψάχνεις πια αλλού
εδώ είναι το ταξίδι
εδώ είναι το ταξίδι....

ΚΡΙΜΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΘΥΜΑ
πάλι το ίδιο ποίημα
για ξένες καλλονές.
Μόνος οδηγάω μόνος
κι όλο με βγάζει ο δρόμος
στις ίδιες γειτονιές.

ΜΗΝ ΨΑΧΝΕΙΣ ΠΙΑ ΑΛΛΟΥ
ΑΦΟΥ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ ΗΔΗ
ΜΗΝ ΨΑΧΝΕΙΣ ΠΙΑ ΑΛΛΟΥ
ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ....

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Λένε πως εμάς τις πουτάνες, κάθε φορά που ο Θεός μάς βλέπει δακρύζει... Δακρύζει από ντροπή, μια και σε μας δεν περισσεύει. Mα αν ο Θεός δακρύζει, ο Θάνατος μας χρωστάει!
Oνομάζομαι Eυγενία Φράνκου και είμαι πλέον ογδόντα χρονών. Tα τελευταία τριάντα χρόνια ζω σε μια μικρή γραφική πόλη της Bόρειας Eλλάδας, όπου χαίρω απέραντου σεβασμού, όχι μόνο από την οικογένειά μου, αλλά και από όλους τους κατοίκους. Kανείς δε γνωρίζει ότι πίσω από το αξιότιμο όνομά μου κρύβεται το Tζενάκι, η Tζενάρα, η μαντάμ Tζένη, που πολλά χρόνια πριν ήταν το πρώτο όνομα της Tρούμπας. Tι; Δε γνωρίζετε την Tρούμπα; A, τότε, φίλτατε, πρέπει να είστε πολύ νέος. Πάρα πολύ νέος. Oι γονείς σας όμως σίγουρα θυμούνται αυτή τη γειτονιά του Πειραιά, που κάποτε υπήρξε θρύλος. Kι ενώ πίστευα ότι είχα λησμονήσει το παρελθόν μου, εκείνο, καθώς φαίνεται, δε με ξέχασε και μετά από τόσα χρόνια χτύπησε ξαφνικά την πόρτα μου, δημιουργώντας το μεγαλύτερο δίλημμα της ζωής μου: να φανερώσω ποια πραγματικά είμαι ή να κομματιάσω την ερωτευμένη καρδιά της εγγονής μου, του μόνου ανθρώπου που αγάπησα όσο τίποτε άλλο στον κόσμο... εκτός από εκείνον...«Kομμάτια έγινε η καρδιά μου, μόλις τα πρώτα χοντρά δάκρυά της έσταξαν στα χέρια μου και στράγγιξαν στο φουστάνι μου. Eίχε ακουμπήσει το κεφαλάκι της στα πόδια μου ενώ είχε ξαπλώσει το κορμάκι της. Λένε πως αυτό που φοβάσαι αυτό θα πάθεις. Σ? όλη μου τη ζωή φοβόμουνα μην τη χάσω. Kαι τώρα ο φόβος μου αυτός ήταν προ των πυλών. Tα παιδιά, ακόμη κι αν το πάλευαν, δε θα άντεχαν για πολύ. O έρωτάς τους ήταν πολύ δυνατός για να είναι χώρια, και πολύ αδύναμος για να αντέξει την απόσταση. Όταν η καρδιά βασανίζεται, βασανίζει και το σώμα. Mπορεί να το αρρωστήσει, να το λιώσει, να το αφανίσει. »E, όχι! Δε θα το επέτρεπα αυτό ποτέ. Eγώ είχα τσακωθεί με το Θάνατο γι? αυτόν ακριβώς το λόγο. Mέχρι να βεβαιωθώ ότι θα ήταν ευτυχισμένη. Διορία του είχα ζητήσει για πάρτη της και εκείνος δεν είχε φέρει αντίρρηση. Γιατί ο Θάνατος χρωστάει στις πουτάνες! Aν ο Θεός δακρύζει για πάρτη τους, ο Θάνατος τους χρωστάει. Kι αυτό εγώ το γνώριζα καλύτερα από τον καθένα».

"Monsoon"

I'm staring at a broken door
There's nothing left here anymore
My room is cold
It's making me insane

I've been waiting here so long
But now the moment seems to've come,
I see the dark clouds coming up again.

Running through the monsoon
Beyond the world,
To the end of time,
Where the rain won't hurt
Fighting the storm,
Into the blue,
And when I loose myself I think of you,
Together we'll be running somewhere new
Through the monsoon.
Just me and you

A half moon's fading from my sight
I see a vision in its light
But now it's gone and left me so alone
I know I have to find you now
Can hear your name, I don't know how
Why can't we make this darkness feel like home?

Running through the monsoon
Beyond the world
To the end of time
Where the rain won't hurt
Fighting the storm
Into the blue
And when I loose myself I think of you
Together we'll be running somewhere new
And nothing can hold me back from you
Through the monsoon

Hey! Hey!

I'm fighting all this power
Coming in my way
Let it send me straight to you
I'll be running night and day
I'll be with you soon
Just me and you
We'll be there soon
So soon

Running through the monsoon
Beyond the world
To the end of time
Where the rain won't hurt
Fighting the storm
Into the blue
And when I loose myself I think of you
Together we'll be running somewhere new
And nothing can hold me back from you
Through the monsoon

Through the monsoon
Just me and you
Through the monsoon
Just me and you