Να σ' αφησω...

Oσο αγαπαω μενω πισω και ολο μ'αφηνεις να σ'αφησω

"Αγάπης φως της γης ταξίδια

Μαύρα παράξενα παιχνίδια.

Στο φως του ήλιου θ’ ακουμπήσω

Το καλοκαίρι να μυρίσω.

Μ’ άσπρο πανί θα ταξιδέψω,

Μικρό κορίτσι θα σε κλέψω.

Όσο αγαπάω μένω πίσω.

Κι όλο μ’ αφήνεις να σ’αφήσω.

Αγάπης φως της γης ταξίδια.

Μαύρα παράξενα παιχνίδια.

Στο φως του ήλιου θ’ ακουμπήσω.

Το καλοκαίρι να μυρίσω.

Μ’ άσπρο πανί θα ταξιδέψω,

Μικρό κορίτσι θα σε κλέψω.

Όσο αγαπάω μένω πίσω.

Κι όλο μ’αφήνεις να σ’αφήσω, να σ’αφήσω, να σ’αφήσω...

Ειμαι ανικανος αραγε να προσεγγισω το αισθημα που νιωθουν ολοι οσοι ακουν τετοιου ειδους κομματια?Οι φιλοι και γνωστοι μου παιρνουν ενα υφος πολυ αγαπησιαρικο οταν τους ταξιδευουν τετοιοι στιχοι και μελωδιες...περα μακρια απο τα αγχη και τις ανησυχιες που τους κρατουν δεσμιους στην σκληρη πραγματικοτητα.Τους παρατηρω με αφελεια μικρου παιδιου που ομως διψαει για γνωση...να του πουν πως το κανουν!Με μια ζηλεια ταυτοχρονα ομως που εκεινοι μπορουν ενω εγω οχι..Φοβαμαι ειπες να αφεθω...ειναι αληθεια ισως...τι με εκανε ετσι?Η κατασταση στην οποια βρισκομαι?Καποια μου ειπε πως ειμαι ανικανος να αγαπησω πραγματικα...πως ειμαι δυστυχης που δενε χω νιωσει ακομα αυτο το συναισθημα..κι αν το ενιωσα και δεν το καταλαβα?Αν παλι θελω να το νιωσω και κατι με κραταει πισω απο μια αορατη ασπιδα που μοιαζει ασηκωτη?Γιατι φοβαμαι φιλε μου?Γιατι?Μηπως γιατι στην συγκεκριμενη χρονικη στιγμη δε θα μπορουσα να ρισκαρω να πληγωθω...?Ποσα ατελειωτα βραδυα δεν εκλαψα για αυτη την προσωρινη ψυχικη αναπηρια μου...Γιατι μονο προσωρινη ειναι...εχω κι αλλη ζαρια και ακομα δε τελειωσε τιποτα...οσο κι αν καποιος θελει να μου δωσει κοκκινη,εγω παραμενω στο παιχνιδι και σκοραρω...Τελικα μαλλον,ολο με αφηνω να μ'αφησω...ας ειναι...ενα super girl χρειαζομαι και 2-3 καλους και στερεους φιλους...nothing can go wrong then...

Η ωρα δειχνει 9:08 και η μαχη μολις ξεκινησε...

Φιλια πολλα! "